klopfen konjugieren
klopfen (to knock). Hilfsverb: haben. Partizip II: geklopft. Regelmäßig.
Präsens
| ich | klopfe |
| du | klopfst |
| er/sie/es | klopft |
| wir | klopfen |
| ihr | klopft |
| sie/Sie | klopfen |
Präteritum
| ich | klopfte |
| du | klopftest |
| er/sie/es | klopfte |
| wir | klopften |
| ihr | klopftet |
| sie/Sie | klopften |
Perfekt
| ich | habe geklopft |
| du | hast geklopft |
| er/sie/es | hat geklopft |
| wir | haben geklopft |
| ihr | habt geklopft |
| sie/Sie | haben geklopft |
Plusquamperfekt
| ich | hatte geklopft |
| du | hattest geklopft |
| er/sie/es | hatte geklopft |
| wir | hatten geklopft |
| ihr | hattet geklopft |
| sie/Sie | hatten geklopft |
Futur I
| ich | werde klopfen |
| du | wirst klopfen |
| er/sie/es | wird klopfen |
| wir | werden klopfen |
| ihr | werdet klopfen |
| sie/Sie | werden klopfen |
Konjunktiv II
| ich | klöpfte |
| du | klöpftest |
| er/sie/es | klöpfte |
| wir | klöpften |
| ihr | klöpftet |
| sie/Sie | klöpften |
Imperativ
du: klopfe! · ihr: klopft! · Sie: klopfen Sie!
Beispielsätze
- Ich klopfe an die Tür. (I knock on the door.)
- Er hat an die Tür geklopft. (He has knocked on the door.)
- Wir klopften auf Holz, um Glück zu haben. (We knocked on wood to have luck.)
Anderes Verb konjugieren
Kostenlos starten